Türkiye tarihinin ikinci büyük seçimini yaptı… Rahmetli Menderes ve Celal Bayar’ın liderliğindeki Demokrat Parti, 14 Mayıs 1950 seçim zaferi ile o güne kadar Türkiye’deki mevcut siyasal yapının toplumsal özlemleri yansıtmakta ne kadar yetersiz kaldığını ortaya koyduysa, 22 Temmuz 2007’de de AKP, Türkiye’deki mevcut hakim toplumsal tercihin ve önceliklerin ne olduğunu belirlemiştir. Bu seçim sonucu en az 1950 yılının 14 Mayıs günündeki seçim sonucu kadar önemlidir. Hala siyasilerin ve halkın bir bölümü ısrarla gözlerini kapadığı bu tabloya bakalım ve halkın genel hatları ile ne dediği üzerinde düşünelim…Halk demiştir ki:

Benim için iki öncelikli konu vardır: Gündelik yaşam tarzıma saygı, zenginleşme…

Yaşam pratiklerimin (türbanla simgeleşen) siyasette ve devlette saygı görmesini istiyorum

Daha fazla tüketmek, Türkiye’nin dünya ekonomisine daha fazla açılmasını istiyorum

Benim için güvenlik ve laiklik (devletin tanımladığı anlamlarıyla) önemli bir sorun değildir

Benim vermediğim iktidarı başka kurumlar aracılığıyla almaya çalışmayın

Bundan sonra siyasette neler olabilir…

Artık siyasette, laiklik ve güvenlik gündeme önemli ölçüde gündemden düşecek en azından kabuk değiştirecektir

Yüksek siyaset güç kaybedecek, toplumsal siyaset (low politics) önem kazanacaktır.

Devlet kurumları, mevcut paradigmalarından belirli ölçüde ama belirleyici nitelikte taviz verecektir

Eğer küresel likiditede katastrofik bir daralma olmazsa, Türkiye birçok açıdan Malezya benzeri bir ülke olacaktır. Küresel sermayeye tam eklemlenmiş, herkesin kendi yaşam alanlarında özgür olduğu ama ülkenin genel kimliğinin muhafazakar olduğu bir ülke modeli…

AKP artık merkez sağdır, merkez sağı tanımlamıştır. Gelecek dönemde, alternatif oluşumlar, büyük olasılık AKP içindeki bir yapıdan çıkacaktır.

Eğer daha heyecan verici bir ifadeye ihtiyaç duyuyorsanız, bu II. Cumhuriyet’in ayak sesleridir…