Dünyada, ideoloji odaklı devlet yapılanmasına sahip son ülkenin Türkiye olduğunu düşünüyordum.

Üniversitelerinin resmi ideolojiye göre bilim ürettiği, ideolojiye uygun olmayan sosyolojik tespitlerin soruşturulduğu ve hocaların okuldan atılmaya varan cezalar aldığı, yargısının hukuka göre değil de ideolojiye göre karar verdiği, devlet ideolojisinin oradaki her şeyden üstün tutulduğu, devletin toplum için değil de toplumun devlet için var olduğu başka bir ülkenin kalmadığını sanıyordum. Ta ki Myanmar'daki kasırganın gözlerimizi oraya çevirmesine kadar...

Bir Güneydoğu Asya ülkesi olan Myanmar'ın da (eski adıyla Burma veya Birmanya) Türkiye kadar ideolojik bir devlet olduğunu, ülkesinde yüz binlerce insanın ölmesine rağmen dış yardımlar için kimseye vize vermek istememesiyle anlamış olduk. Ülkesi tam bir felaket yaşıyor, on binlerce insanı ölmüş, milyonlarca insanı da salgın hastalık ve ölüm tehlikesiyle karşı karşıya. Buna rağmen Myanmar'daki askerî cunta, rejimini tehlikeye sokacağını düşündüğü için, dış dünyadan gelen yardıma karşı uzun süre direndi. Askerî cunta için aslolan, ülkedeki insanların hayatı, sağlığı vs. değil kendi rejiminin varlığını sürdürebilmesiydi. Hatta Hindistan'ın iki gün önce böyle bir fırtınanın olacağını Myanmarlı yetkililere bildirdiği ama cuntanın bu uyarıyla hiç ilgilenmediği de haber ajanslarına yansıdı. Bölge ülkelerinin ortak meteoroloji birimi tarafından, 28 Nisan'da gözlenmeye başlanan bu siklonun getireceği felaketten haberdar olunmasına karşın, halkını uyarmayıp siyasi propaganda yapmaya devam eden Myanmar'ın askerî cuntasının düştüğü durumu bütün dünya gördü.

Uzaktan baktığınızda bu durum ne kadar da insanlık dışı geliyor. Ancak aynı uygulamaları Türkiye'de de yaşadığımızı hatırlamakta yarar var. 17 Ağustos 1999 tarihindeki Marmara depreminde de binlerce kişi göçük altında kalmış, Gölcük, Sakarya, Kocaeli gibi şehirlerle beraber bütün Marmara havzası yerle bir olmuştu. Bu bölgede yaşayan herkes, 7,4 büyüklüğündeki depremle birlikte büyük bir travma yaşıyordu. Herkes yardıma muhtaçtı ve devletin her yere yetişmesi mümkün değildi.

Ülkedeki pek çok vakıf ve dernek, 28 Şubat'ın töhmet ve tazyiki altında yaşıyor olmasına rağmen yardım için seferber olmuştu. Vatandaşlardan topladıkları yardım ve bağışları orada yaşayan mağdurlara ulaştırmak istediler, ancak deprem bölgesine girmeleri mümkün olmadı. 28 Şubat sürecini yaşayan Türkiye'nin etkin çevreleri, zor günler geçiren bölge halkının yapılan yardımlardan ve kendisine yardıma gelen vakıf görevlilerinden etkilenebileceği gerekçesiyle sivil toplum kuruluşlarını içeri sokmadı. Devletin ideolojik geleceğiyle ilgili bir ihtimal, halkın zorluk çekmesinden, enkaz altında kalmasından daha önemli değildi. Hasılı; Myanmar'da gördüğümüz gibi ideoloji odaklı devlet yapılanması kötü bir şeydir. Gerici bir yapılanmadır ve dünyada sadece birkaç ülkede hayatını sürdürmektedir. Çağdaş olan, insan odaklı bir devlet yapılanmasıdır. Yani devlet halk içindir, halk devlet için değil.